środa, 30 lipca 2014

"Skazany na bluesa" - recenzja filmu...

"SKAZANY NA BLUESA"
Gatunek: dramat, muzyczny
Reżyseria: Jan Kidawa - Błoński
Scenariusz: Przemysław Angerman, Jan Kidawa - Błoński
Produkcja: Polska
Premiera: 2005


OBSADA:
Ryszard Riedel - Tomasz Kot

Gola - Jolanta Fraszyńska
Indianer - Maciej Balcar



30 lipca tego roku mija dokładnie 20 lat od śmierci Ryszarda Riedla, legendarnego wokalisty zespołu Dżem. Niezwykle charyzmatycznego, utalentowanego muzyka, którego kariera choć bardzo burzliwa, odcisnęła trwały ślad w historii polskiej muzyki. Zespół istnieje do dziś. Miejsce zmarłego muzyka zajął początkowo Jacek Dewódzki, następnie Maciej Balcar... I chociaż z jego wokalem zespół Dżem gra i koncertuje do dziś, nigdy już nie będzie tym samym Dżemem.

Ryśka już dawno nie ma, ale jego muzyka żyje w nas do tej pory. Każdy zna przynajmniej jedną piosenkę, która wyszła spod jego pióra... "Wehikuł czasu", "Mała aleja róż", "Whisky", "List do M.", "Sen o Victorii"... to jedynie najbardziej znane tytuły, zaledwie garstka jego twórczości! Jego charyzmatyczny, mocny głos nadal można usłyszeć na playlistach jego prawdziwych fanów. A co najbardziej mnie cieszy, jego muzykę potrafią docenić też młodsze pokolenia, które nie miały już możliwości posłuchania jego wokalu na żywo... Z takiego pokolenia wywodzę się również ja...

W roku 1994 kiedy życie Riedla dobiegło końca, miałam zaledwie 9 lat. Moim głównym zajęciem było wtedy zwisanie z trzepaka, przebieranie lalek barbie w nowe kiecki, trwanie w postanowieniu zostania nauczycielką w przyszłości, a najpoważniejszym zmartwieniem było utrzymanie tytułu najlepszej w skakaniu na skakance wśród koleżanek z podwórka... Muzyka Dżemu nie była mi bliska. Nie była mi nawet znana. Wtedy bardziej przemawiały do mnie teksty przebojów Fasolek, niż życiowa twórczość Ryśka. Moi rodzice również go nie słuchali, więc ja sama Dżem poznałam znacznie później. Dopiero w wieku około 19 lat. I wtedy jego muzyka na dobre zagościła w moim domu, lecz do dziś strasznie mi żal, że zamiast koncertów na żywo zostały mi tylko stare nagrania... Dlatego też z radością przyjęłam wiadomość o filmie "Skazany na bluesa". 

Jakim człowiekiem był Rysiek, możemy się już dowiedzieć tylko z książek, oraz filmów. Wiemy, że był niepokorną duszą, nade wszystko ceniącą sobie wolność. Spóźnił się na swój ślub. Zaraz po przyjęciu weselnym poszedł odprowadzić przyjaciela i wrócił po dwóch tygodniach... Zdarzało mu się też nie przyjść za swój własny koncert! Był wolnym ptakiem... ptakiem, który wpadł do klatki... klatki, którą było uzależnienie... i problem uzależnienia starali się przedstawić twórcy filmu. Przyznaję, że ten obraz wywołał we mnie ogromne emocje. Z jednej strony świetnie rozwijająca się kariera, z drugiej narkotyki, uzależnienie i kochająca żona, Gola, trwająca przy nim mimo wszystko, na dobre i złe... 

Na temat filmu "Skazany na bluesa" słyszałam przeróżne opinie. Jedni uważają, że jest to bardzo dobry film... inni mówią, że to jakaś pomyłka. Fatalny montaż, kiepska jakość, nieudane, bezsensowne retrospekcje i ponadto gra aktorska wołająca o pomstę do nieba! Ja na temat profesjonalizmu twórców nie mogę się wypowiedzieć, ponieważ absolutnie się na tym nie znam, a film odbieram jedynie jako zwykły widz... jednak moim skromnym zdaniem twórcy całkiem przyzwoicie wykonali swoje zadanie! Film wzbudza masę przeróżnych emocji! Ukazuje życie Riedla od strony, której tak naprawdę nie znaliśmy. Dla nas był utalentowanym muzykiem i charyzmatycznym wokalistą. Jego życie prywatne, problem uzależnienia, to zupełnie inna bajka, o której tak naprawdę, niewiele mówiono. W filmie ten problem przedstawiono bardzo wyraźnie... choć wydaje mi się, że lekko przesadzono...

Twórcy ukazali nam jego życie w różnych aspektach. Rozwijająca się kariera muzyczna i jednocześnie pogłębiający się problem, z którym Rysiek nie potrafił sobie poradzić. Obserwujemy jak krok po kroku, upada coraz niżej. Jak uzależnienie pochłania go w coraz większym stopniu. Jak traci kontrolę nad życiem, zaniedbuje zobowiązania wobec zespołu, zaniedbuje rodzinę... i w tym momencie należy pamiętać, że film "Skazany na bluesa" jest jedynie filmem fabularnym opartym na wątkach biograficznych, a nie biografią Ryszarda Riedla! 

Wiele w nim przekłamań, wiele scen stworzonych dzięki wyobraźni twórcy... Owszem Rysiek miał problemy z narkotykami, ale nigdy nie musiał się poniżać, aby je zdobyć! Nigdy nie narkotyzował się w obecności dzieci, jak to było pokazane w jednej ze scen... Jego syn Sebastian, obecnie wokalista zespołu Cree, wielokrotnie powtarzał w wywiadach, że jako dziecko nie zauważał nawet, że z ojcem było coś nie tak. Przygoda Ryśka z narkotykami również rozpoczęła się w innych okolicznościach, niż pokazuje nam film. Filmowy Indianer to tak naprawdę postać fikcyjna, która miała jedynie symbolizować wszystkich przyjaciół Ryśka, w tym Pudla, jednego z jego najbliższych przyjaciół z dzieciństwa. Ponadto scena koncertu na auli szkolnej jest jedynie w połowie prawdziwa... Podobny koncert owszem, miał miejsce, lecz ciężarna, nastoletnia Gola znalazła się tam tylko dzięki wyobraźni reżysera, ponieważ Bastek pojawił się na świecie kiedy jego rodzice mieli po 22 lata.

Możemy doszukać się w filmie jeszcze kilku niezgodności w porównaniu z prawdziwym życiem artysty, jednak nikt nie obiecywał, ani nie twierdził, że "Skazany na bluesa" jest biografią. Warto to zapamiętać, ponieważ osoby, które nie znały Ryśka i niewiele o nim wiedzą, po seansie filmu, mogą mieć mylne wyobrażenie o jego osobie! Miał on normalne życie, był uśmiechniętym, charyzmatycznym człowiekiem o miłym usposobieniu i wielkim poczuciu humoru... w filmie widzimy go wiecznie nieprzytomnego, nieobecnego, odurzonego. Film jest ponury i szary, jego życie smutne, a sam Rysiek brudny i zaniedbany... i ja jestem nieco zawiedziona, że tak go przedstawiono i tak przerysowano jego postać. Wystarczy obejrzeć stare nagrania jego występów, żeby przekonać się, że nigdy nie był tak zaniedbany i tak ponury i nieszczęśliwy! A jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się o Ryśku więcej i poznać jakie jego życie naprawdę było, polecam sięgnąć po książkę "Rysiek" autorstwa pana Skaradzińskiego. 

Jeśli chodzi o obsadę aktorską, uważam, że została ona dobrana doskonale... Tomasz Kot w roli Ryśka powala na kolana! Choć jego postać została przerysowana i przesadzona, jego zdolności aktorskie bronią się same. Nie była to łatwa rola i panu Tomaszowi należą się wyrazy uznania. Jolanta Fraszyńska do roli Goli została wręcz stworzona. Szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie żadnej innej aktorki, która mogłaby tę postać zagrać lepiej. Kochająca, delikatna kobieta, a jednocześnie tak silna i zdecydowana! I nie można też pominąć Macieja Balcara, który ukończył szkołę muzyczną i swoje życie również pokierował w stronę muzyki, a zagrał swoją postać niezwykle naturalnie. Jednak na pewno najsilniejszą stroną tego filmu jest muzyka! Prawdziwa, żywa muzyka, którą pokochały miliony! I tu nie ma żadnych przekłamań! Muzyka Dżemu to żywa legenda... I choć dziś mija 20 lat od śmierci Ryśka, jego muzyka nadal żyje...


Sie macie ludzie!
" W życiu piękne są tylko chwile ..."


19 komentarzy:

  1. Uwielbiam Dżem, a ten film oglądałam już wiele razy i za każdym razem wzbudza we mnie mnóstwo emocji.

    OdpowiedzUsuń
  2. Kocham ten film jeszcze bardziej kocham muzykę Dżemu!

    OdpowiedzUsuń
  3. Oglądałam ten film może jakieś dwa lata temu przy okazji powrotu z Belgii. Nie spodziewałam się, że mi się spodoba, ale zapadł mi w pamięć, a ostatnio zaczęłam myśleć, żeby go obejrzeć jeszcze raz.

    OdpowiedzUsuń
  4. gatunkowo nie dla mnie. poza tym nie lubię takich produkcji :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Za Dżemem nie przepadam. Pamiętam, że film po raz pierwszy oglądałam u koleżanki na działce, całkiem przypadkiem, bo akurat był w telewizji. Było późno, koleżanka już spała, a wiadomo jak noc nastraja do takich produkcji. Mnie nastroiła tak, że naprawdę przeżyłam ten film i jakoś ciężko mi było się potem otrząsnąć. Podobało mi się, bardzo, ale nie wiem, czy skuszę się na ponowne obejrzenie, bo to strasznie przytłaczająca rzecz.

    OdpowiedzUsuń
  6. Doceniam ten zespół, jednak nie jest to muzyka, za którą przepadam. Wolę coś całkiem innego. Film natomiast oglądałam, bardzo poruszył mną i prawdą jest, że ciężko go zapomnieć. ;)

    OdpowiedzUsuń
  7. oj Dżem uwielbiam film oglądałam ,a jeden z członków zespołu Paweł Berger lezy w Piotrowicach, często koło jego grobu stoja lub siedzą i "wspominają " fani zwłaszca jak sa rocznice bądź Wszystkich Świetych

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. książki nie czytałam chętnie przeczytam

      Usuń
  8. Film świetny, ale nic nie dorównuję przepięknej muzyce... :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Moim zdaniem rola w tym filmie była życiową rolą Kota. Polecam wszystkim go obejrzeć.

    OdpowiedzUsuń
  10. Jeny, zawsze przeżywam ten film tak samo - popadam w smutek i melancholię i tydzień się pozbierać nie mogę. Bardzo lubię Dżem, a Kot zagrał znakomicie! No i Balcar w roli Indiandera też wyszedł super.

    OdpowiedzUsuń
  11. Też jestem tym młodszym pokoleniem, który uwielbia Dżem. Musze się Wam przyznać, ze podczas oglądania tego filmu płakałam i to strasznie... To dla mnie na prawdę wielka i ważna postać. Na zawsze w moim sercu..

    OdpowiedzUsuń
  12. Obejrzałem trailer i muszę przyznać, że nawet ciekawie się zapowiada. :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Na ten film trafiłam kiedyś przypadkiem w telewizji i to dzięki niemu zaczęła się moja fascynacja Dżemem ;-)

    OdpowiedzUsuń
  14. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  15. Dla mnie Tomasz Kot jest straszny w tym filmie...no, ale o gustach się podobno nie dyskutuje ;)

    OdpowiedzUsuń
  16. Dżem uwielbiam, ale nie miałam okazji słuchać Ryśka na żywo, byłam dzieckiem wtedy:)
    Na koncercie Dżemu z Maciejem Balcarem byłam i towarzyszą temu bardzo miłe wspomnienia:)
    Dla mnie Kot w roli Ryśka jest idealny i nie wyobrażam sobie innego aktora w tej roli. Film oglądałam wiele razy i tak samo wzbudza silne emocje.
    Książkę ,,Rysiek,, nie miałam okazji jeszcze czytać, bo nie mogę jej uchwycić w bibliotece, ale na pewno to w końcu nastąpi.
    Jeśli nie czytałaś ,,Dżem. Ballada o dziwnym zespole,, Jana Skaradzińskiego to polecam dla fanów muzyki:)

    OdpowiedzUsuń

Każdy komentarz jest na wagę złota... :) Dziękuję!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...