czwartek, 23 maja 2013

"MISERY" - Stephen King

Gatunek: THRILLER PSYCHOLOGICZNY
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 448
Oprawa: miękka
Wydawnictwo: Prószynski i S-ka
Tłumaczenie: Robert Lipski


OPIS WYDAWCY
Paul Sheldon jest autorem poczytnych tandetnych romansideł. Jego cykl o Misery Chastain zdobył ogromną popularność. Autor miał jednak już dość swojej bohaterki i w ostatniej powieści ją uśmiercił. Teraz postanowił zająć się pisaniem poważniejszych książek. Pewnego razu podczas zamieci śnieżnej jadąc po pijanemu samochodem uległ poważnemu wypadkowi. Odzyskał przytomność dopiero w stojącym na odludziu domu Annie Wilkes, byłej pielęgniarki uwielbiającej jego książki o Misery. Pobyt w domu Annie zamienia się w prawdziwy koszmar, gdy kobieta wraca z miasta z ostatnią książką Paula...

MOJA OPINIA
Jak się można było spodziewać, znów wróciłam do Kinga... A wręcz "wróciłam" to za dużo powiedziane! Po przeczytaniu ostatniej książki, "Lśnienie", która mnie strasznie wymęczyła i wynudziła, zarzekałam się, że teraz muszę odpocząć. Dać mistrzowi spokój, stęsknić się, poczytać coś innego... Po czym poszłam do biblioteki i wróciłam z kolejną książką jego autorstwa! Do prawdy, nie wiem jak to się stało... :D Tym razem przyniosłam do domu "Misery". Kolejne arcydzieło, zaraz obok "Lśnienia"... I jak mi poszło tym razem?

Paul Sheldon jest słynnym pisarzem, jego seria romansów o przygodach Misery Chastian zyskała ogromną popularność. Paul znudzony i zmęczony postacią Misery, uśmierca ją w swojej najnowszej powieści. Teraz chciałby się zająć pisaniem poważniejszych książek, z czego jedna jest już gotowa! Wystarczy ją tylko wydać... Pewnego dnia Paul powoduje wypadek, jadąc pod wpływem alkoholu. Budzi się w nieznanym miejscu cały obolały, unieruchomiony, z połamanymi obiema nogami. Opiekuje się nim Annie Wilkes, była pielęgniarka, zagorzała wielbicielka twórczości Paula, a zwłaszcza przygód Misery... Kiedy Annie odkrywa, że jej ulubiona bohaterka umiera w najnowszej części, wymaga napisania nowej powieści i ożywienia jej ulubienicy! Pisarz musi spełnić jej życzenie... żeby przeżyć! Ponieważ kobieta pokazuje swą drugą mroczną naturę, śledzi na bieżąco pracę Paula i zadaje mu okrutne tortury kiedy wydarzenia w najnowszej książce idą nie po jej myśli... 

Tak, "Misery" to podobno jedna z najlepszych książek autorstwa Króla Grozy. Jedna z najlepszych zaraz obok "Lśnienia". Pamiętacie jak mi poszło z "lśnieniem"? Jak się nudziłam. Jak sama siebie przekonywałam, że zaraz na pewno mnie wciągnie... I jak w końcu zmęczona odłożyłam ją na półkę jeszcze przed finałem?! Jedno jest pewne... Tamto "arcydzieło" nie wpasowało się w mój gust. Jednak tym razem już było znacznie lepiej! O zdecydowanie! A chociażby dlatego, że doczytałam do końca... :) I przyznaję, że czułam się zaintrygowana i siadałam do książki z wielkim zapałem i ochotą...

„W książce wszystko poszłoby pewnie zgodnie z planem... 
ale w życiu, cholera, zawsze panował potworny bałagan.”

Tym razem było inaczej niż zwykle... Czytając książki pana Kinga zawsze jestem przygotowana na to, pierwsze 100 stron będzie sprawdzianem mojej cierpliwości i wyrozumiałości :) Zwykle akcja rozwija się bardzo powoli. Najpierw poznajemy cały życiorys bohatera, łącznie z marką pieluch, które nosił będąc małym brzdącem... Potem wnikamy w jego osobowość, poznajemy wady, zalety, ulubione piosenki, kolory oraz rytuały przed snem. Aż w końcu po kilku poważnych kryzysach czytelniczych, drzemkach z książką na nosie i 150 stronach pochrapywania... orientujemy się "oł jee! bohater wyjechał z podjazdu! zaczyna się akcja powieści!" :D i nagle dajemy się porwać wydarzeniom... Tak wiem, przesadziłam z tym opisem, ale to nic :) Pan King też przesadza a i tak go kochamy... :D

Więc przejdźmy do rzeczy... Teraz było inaczej. Jakież było moje zdziwienie, kiedy już po przeczytaniu kilku stron, autor dał mi do zrozumienia, że nasza urocza pielęgniareczka ma nierówno pod sufitem! :) i czeka mnie naprawdę ciekawa historia z dreszczykiem! Tym razem historia wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu i budzi w czytelniku masę emocji! Bardzo szybko i przyjemnie się czyta,  opisów jest naprawdę niewiele, niepotrzebnych wątków i zawiłości wcale... Co najważniejsze, bohaterów mamy tak naprawdę tylko dwoje! Nie poznajemy mieszkańców całej wiochy w Wygwizdowie Wielkim, nie plączą się, nie musimy zapamiętywać kilkunastu imion i osobowości... Teraz mamy ich tylko dwoje! Dokładnie wykreowanych, wyrazistych, budzących naszą sympatię... Tak, ponieważ nasza walnięta gospodyni też potrafiła być bardzo urocza, dobroduszna i uczuciowa :) Poza tym warto zauważyć, że w książce jest wyraźnie zarysowany element psychologiczny. Tak jak większość dzieł pana Kinga, tak i ta, sięga głęboko w ludzką psychikę.

Tym razem poszło mi znacznie lepiej. Książka zainteresowała mnie, wciągnęła i czytałam ją z przyjemnością. Pan King znów mnie do siebie przekonał. I spotkanie z "Misery" uważam za udane. Jednak czy było to arcydzieło? Nie było to coś wyjątkowego, czegoś mi zabrakło. Czytałam już książki, które przyprawiały mnie o większy dreszcz, bardziej wiało grozą... ale muszę przyznać, że i w tym przypadku autor umiejętnie budował napięcie, które towarzyszyło nam przez cały czas i udało mu się wzbudzić emocje. Było ciekawie i przyjemnie, ale nie powalało... :) Jednak z czystym sumieniem mogę polecić tę książkę. Uważam, że warto poświęcić jej trochę czasu.

CYTATY
„W książce wszystko poszłoby pewnie zgodnie z planem... ale w życiu, cholera, zawsze panował potworny bałagan.”

„jeżeli przez całe życie zakładasz, że musi się ci przytrafić tylko to co najgorsze, to przecież może się zdarzyć, że się czasem pomylisz.”

„Powodem, dla którego autorzy prawie zawsze dedykują komuś swoją powieść, [...], jest to, że w końcu wszyscy zdają sobie sprawę z własnego egoizmu i to napawa ich grozą.”

„Jak się żyje w wesołym miasteczku, nie sposób powstrzymać się od śmiechu.”

„Odważny człowiek potrafi mysleć. Tchórz - nie.”

„Mężczyźni oświadczają się przy księżycu, kobiety składają pozwy do sądu.”



„pochylił się ponownie nad książką. Była w jakiś sposób za dobra, aby mógł ją odłożyć. To było tak jak z powieścią, tak obrzydliwą, że nie sposób jej odłożyć.”

„Bo pisarze pamiętają wszystko [...]. Zwłaszcza bolesne przeżycia. Rozbierz pisarza do naga, wskaż palcem na jego blizny, a on zaserwuje ci opowiastkę o najdrobniejszej z tych blizn. O tych większych napisze sporych rozmiarów powieść. Nie wymiga się amnezją. Dobrze jest mieć odrobinę talentu, jeżeli chcesz być pisarzem, ale tak naprawdę to tym, czego potrzebujesz, jest zdolność przypominania sobie okoliczności, w jakich nabawiłeś się każdej z tych blizn.”


"Och, kłamcy stale przysięgają!... Kłamcy uwielbiają przysięgać! No cóż, rób dalej swoje, traktuj mnie jak idiotkę, jeżeli tego chcesz. Niech ci będzie. Twoja wola. Traktuj kobietę, która nie jest idiotką, tak jakby nią była, ale ta kobieta i tak będzie o krok przed tobą."

20 komentarzy:

  1. Uwielbiam zarówno książkę, jak i film:) Świetnie zbudowany klimat i postać głównej bohaterki.

    OdpowiedzUsuń
  2. Z pewnością się z nią zapoznam :-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Mam w planach oczywiście, ale przyznam, że trochę się obawiam obecności tylko dwóch bohaterów. Lubię u Kinga tę drobiazgowość :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Nie miałam jeszcze przyjemności z auorem, ale widzę, co trascę

    OdpowiedzUsuń
  5. Po lekturze tej ksiazki, była nia oczarowana i to odczucia dalej nie mineło. Z mila checia polece kazdemu.

    OdpowiedzUsuń
  6. Przeczytałem książkę i obejrzałem film - MEGA. Mam nadzieję, że inne książki od naszego króla przyjmę z podobnym entuzjazmem. Co do cytatów, mnie najbardziej się spodobały słowa Annie Wilkes "Och, kłamcy stale przysięgają!... Kłamcy uwielbiają przysięgać! No cóż, rób dalej swoje, traktuj mnie jak idiotkę, jeżeli tego chcesz. Niech ci będzie. Twoje wola. Traktuj kobietę, która nie jest idiotką, tak jakby nią była, ale ta kobieta i tak będzie o krok przed tobą." Jakże realistyczne pierwsze zdania! Kocham to!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. cytat rzeczywiście świetny, a jakoś przegapiłam! pozwól więc że dołączę go do mojego spisu cytatów... :) dziękuję

      Usuń
    2. Jeśli posiadasz egzemplarz z okładką, którą nam zaprezentowałaś, cytat znajduje się na stronie 289 ;)

      Usuń
  7. film widziałam pora na książkę ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Hahaha, z tym wyjeżdżaniem z podjazdu to masz całkowitą rację! Czytasz, czytasz, 100 stron... 112 stron... 130 stron... i nagle się zaczyna dziać! A w Misery rzeczywiście akcja szybko rusza z kopyta. Ja byłam zachwycona!!! A Ty mój Rudzielcu to bardzo jesteś jednak wymagająca, albo po prostu tak się droczysz z tym Kingiem, oj ostro go oceniasz! :)

    OdpowiedzUsuń
  9. "Misery" bardzo mi się podobało, ale do Kinga i tak wciąż podchodzę z dystansem ;d

    OdpowiedzUsuń
  10. Ach "Misery"... ACH "Misery"... AAAACH jak ja kocham "Misery" :D! Ta książka zajmuję pierwszą pozycję moich najulubieńszych książek Kinga... zaraz przed "Dolores Claiborne" ;P.

    Miłego wieczoru życzę ;)!
    Melon

    PS: Dla mnie najlepszą sceną było to jak Annie siadła na łóżku i kołysała nogami co chwilę w coś uderzając... If You know what I mean ;P. I jak się dowiedziałem co wydawało ten dźwięk to o mało nie zemdlałem z zaskoczenia... Musiałem na jakąś godzinkę odłożyć książkę, żeby ochłonąć :D. Masakra.

    OdpowiedzUsuń
  11. Mnie geniusz Kinga nie przekonuje niestety. Nie przeczytałam zbyt wielu jego książek, ale "Stukostrachy" tak mnie odrzuciły, że mam na razie dość mistrza...

    OdpowiedzUsuń
  12. Marzę, żeby zapoznać się z twórczością Kinga, ale coś mi nie pisane :( Zapraszam na konkurs http://recenzje-cherry.blogspot.com/2013/05/konkurs.html

    OdpowiedzUsuń
  13. Mi trochę brakowało tej mnogości bohaterów, ale "Misery" z nimi nie byłaby tą samą "Misery" ;). Widzę, że czytasz "Wielki marsz", jedną z moich ulubionych pozycji Kinga. Już czekam na recenzje.

    OdpowiedzUsuń
  14. Nic dziwnego. W końcu "Misery" to jedna z najlepszych książek Kinga. :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Czytałam tę książkę już jakiś czas temu, ale wciąż dokładnie ją pamiętam, co chyba samo o sobie świadczy :D no, ale to King. Ma lepsze i gorsze pozycje, ale to akurat można mu wybaczyć :)
    Ja akurat lubię to "poznawanie" bohatera, dzięki temu nabierają charakteru; u Kinga ciężko o 'płaską' osobowość w charakterze głównego bohatera, przynajmniej nic mi teraz do głowy nie przychodzi.

    OdpowiedzUsuń
  16. Zdecydowanie przeczytam jak tylko wpadnie m w ręce ;)
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  17. "Misery" jest fantastyczna! Czułam dreszczyk emocji i nie mogłam się oderwać, więc z czystym sumieniem polecam każdemu :)

    OdpowiedzUsuń

Każdy komentarz jest na wagę złota... :) Dziękuję!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...